Sumámonos ao 25N!💜💪

O luns 25 de novembro, o alumnado do IES participou nun acto conmemorativo das vítimas da violencia machista. Para iso, o alumnado de 1º ESO realizou unha lectura de dous poemas de Marta Dacosta sobre esta temática no ámbito doméstico, a fin de concienciar e facer reflexionar ao resto da comunidade educativa arredor desta problemática aínda actual. 

Ademais, Álvaro e Noa, de 2º ESO, presentaron o acto facendo fincapé na orixe da celebración e na historia das irmás Mirabal, cruelmente asasinadas por seren mulleres símbolo de resistencia política e social na ditadura de Rafael Trujillo. 

Deixámosvos aquí unhas imaxes do acto e os poemas recitados!💜💪

Desde o abrente cosendo bágoas no rodo

da saia rota, cosendo a dor de cada golpe

contra o peito,

contra o peito seco.

Remendando.

Remendando as feridas das tesoiras azuis nos cabelos mozos,

as feridas que no corpo falan

de todo o que destecendo calas,

de todo o que calando esqueces,

de todo o que amargamente ocultas

no fondo da memoria.

Porque ás veces fora mellor a morte,

mellor que ser derrubada,

tronzada,

abelaneira derramada que xa non quere dar froito.

Cada noite destecíase a memoria

e na estadea das viúvas brancas vin o teu rostro calado e esquecido,

o teu rostro esquecido,

o teu nome esquecido,

o teu pesar esquecido.

Cada noite destecíase a memoria

no silencio

e ti

antígona anónima procurabas nos foxos da noite

os corpos locuaces

de todos os que amabas.

Rabuñabas a terra,

enterrabas os mortos co teu corazón,

coa túa vida,

afundida nun pozo de sombras ocultado.

Porque ás veces fora mellor a morte,

mellor có tacto azul e xélido do aceiro,

o tacto azul e xélido da man con que te atan,

a man coa que arrancan a voz,

antes do silencio.

Silencio de laverca muda.

Todo o que ti teciches esfiouno o esquecemento.

E agora cómpren mans de muller que enfíen

cada un dos teus nomes na agulla da memoria

para coser un cobertor desmesurado

que abrigue as nosas almas do silencio.

_________________________________________________________________________________

1.

A neta pregunta

no seu xogo de lilainas transparentes,

coma quen sorrí por unha bolboreta,

pregunta

pola lembranza máis triste.

A neta pregunta

e segue a enredar coma quen esquece,

mais non,

a pequena non esquece que pediu un recordo,

o recordo máis triste

da avoa que aínda sorrí

mentres os ollos buscan o horizonte,

coma quen abre a porta á néboa,

coma quen se adentra no corazón do xeo,

coma quen bota o pé ao abismo.

2.

E do mesmo lugar en que nace o pánico

xorde a imaxe da nai

      (mamá non chores),

a imaxe daquela nai fermosa

a agacharse no recanto máis escuro da casa.

Aínda resoa nos seus oídos o pranto

e o frío volve arrepiarlle os brazos,

o corpo todo.

A mamá cortáronlle o cabelo,

rapárona até lle facer dano,

zoupáronlle na alma

mentres era animal acurralado

e torturado, na esmorga horripilante

dos sádicos cabróns da madrugada.

Mamá non contou nada,

mamá nunca contou nada,

nada,

nada,

mais os ollos da nena que foi

aínda ven a súa mamá fermosa

lívida e triste,

lavando o sangue acusador

que non se oculta

        (por que hai tanto sangue mamá),

que non para,

que teima en saír das feridas que nunca,

nunca

van cicatrizar,

a pesar do silencio,

a pesar do silencio.

3.

Mais papá non volveu.

A nena olla o retrato

e dóelle tanto o peito.

Dóelle tanto o tempo

que negou os brados da noite,

os corpos estragados,

a verdade do albor?

que olla á súa neta,

colle á súa neta no colo

e decide

enfrontar o seu propio deserto

para darlle

a lembranza máis triste,

entregarlle a dor do pasado,

esa ferida que nunca,

nunca doerá tanto

coma o silencio

e a negación.

Marta Dacosta